Zwart gat….

Wil jij wel eens verdwijnen?

Liefst in een zwart gat. Geen geluiden meer geen prikkels. Rust…. “Volgens de algemene relativiteitstheorie is een zwart gat een gebied in de astronomische ruimtewaaruit niets, zelfs licht niet, kan ontsnappen. Dit is het gevolg van een extreme vervorming van de ruimtetijd die hier optreedt, door de zwaartekrachtvan een zeer compacte enorme massa.” Quote Wikipedia. In mijn werk is het zwarte ontsnapt een leeg zwart gat blijft achter.

Is een zwart gat negatief?

Vandaag sta ik stil bij een groot monumentaal schilderwerk van mij. Ik maakte het omdat ik onderzoek deed naar gaten. Hoe werkt een enorm zwart gat. Welke aantrekkingskracht heeft dat? En hoe zwart is zwart. Welk effect heeft het wanneer je de twee laat clashen met elkaar?

Anish Kapoor heeft ook dat intense zwart proberen te vangen in zijn werk “Descent into Limbo” al in 1992. Kapoor ontwikkelde zijn eigen verf Vantablack exclusief voor zichzelf. Een andere kunstenaar Stuart Semple maakte als tegenreactie roze verf. De enige die het niet mag kopen van Stuart is Kapoor. Ook een zwarte verf, de verf absorbeert 99% van het licht. Black 3.0 heet de verf.

Structuur, dynamiek, rauwheid

150x100m mixed media Implosie

Het werk is erg groot. Wanneer je ervoor staat voelt het heel indrukwekkend. Alsof er een inslag is geweest. En in de beschadiging ligt schoonheid. Zo kan ik intens genieten van mijn eigen werk. Ik heb in mijn werkzame kunstenaarsleven maar drie grote doeken gemaakt en daar is dit er eentje van. Ik begrijp soms echt niet wat ik zelf maak. Ik voel de drive om het te maken en kan er intens van genieten als het af is. Het is vooral expressief.

Uitdaging

Het lijkt mij een mooie uitdaging om weer opnieuw aan het werk te gaan met deze materie. Hoe licht juist het zwarte gat omsluit en tegen de relativiteitstheorie in, het zwarte juist opgeslokt zal worden door het licht. Licht is de weerkaatsing van vele kleuren. Of heeft licht schaduw nodig om licht te zijn? Veel licht verblind. Donker maakt ook blind.

Vanuit mijn geloof intrigeert deze tekst mij zo: ‘En het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet begrepen.’
‭‭Johannes‬ ‭1:5‬ ‭HSV‬‬.Wordt met het licht Jezus bedoelt of misschien ook wel zijn volgelingen? Is licht goedheid? Is het de uitreikende hand van God? Wie is hier de duisternis? Begrijp jij het licht?

Werk werk werk….

Waar ben jij dankbaar voor? De komende weken ga ik stil staan bij een aantal autonome werken van mij. Vandaag heb ik de vazen uitgekozen. Of specifiek ééntje.

Het verhaal

Ik had er vier in totaal gemaakt. Waar van er drie verkocht waren. Helaas is er eentje inmiddels bij een koper gesneuveld. En één vaas is terug gekomen na het overlijden van mijn grootste verzamelaar van kunst. Het is een bijzonder verhaal hoe deze vazen zijn ontstaan.

De vazen zijn standaard afgegoten vazen. Doe zoveel in een dozijn de keramiek fabriek uit kunnen rollen. Ik heb ze bewust niet afgemaakt en geglazuurd. Omdat de vazen staan voor in progress/ in wording. De groei is nog gaande. En wanneer je zo’n vaas koopt is het enige wat je kan doen ervan genieten en hem voor de sier neerzetten.

Jij bent perfect

Hoe mooi is dat in het leven ook. Wij zijn nooit af zo lijkt het. Altijd kunnen we nog ontwikkelen of worden we gevormd door dingen om ons heen. En toch onze Creator bekijkt ons en Hij vindt ons prachtig. Imperfectly perfect. We worden gevormd en toch zijn we goed zoals we zijn.

Ik geloof dat omdat Jezus voor mij gestorven is. En de dood heeft overwonnen. Zo kan God naar ons kijken en de totale perfectie zien.

Vanmorgen zat ik dus even een stil momentje met mijn vaas op schoot. Na te denken over mijn werk. Een lieve vriendin gaf me deze tip om weer opnieuw geïnspireerd te worden en enthousiast te worden om werk te maken. Er staan nog twee vazen in mijn vitrine kast. En ik ben blij met ze.

Wil jij ook zo’n reminder?

Voel jij het ook resoneren? Er kan een vaas bij jou thuis staan. Er is ook een mogelijkheid tot kunstuitleen. Wanneer je een kunstwerk op een speciaal plekje hebt staan is dat een mooie reminder, dat je perfect bent.

Morgen een ander werk. Ik denk dat ik al weet welke dat zal zijn.

Autonome kunst

Wat is dat autonoom werk? Autonoom werken voor een kunstenaar is de ultieme kans om te laten zien wie je bent. Maar het helpt wel als je een stukje muur ter beschikking krijgt of een ruimte.

Zo werd ik gevraagd om een kunstwerk te plaatsen voor de (her)opening van de Wittenberg. Ze gaan verder als retraite centrum.

En ze lieten me de gang zien waar het kunstwerk of de kunstwerken mochten komen. Mijn brein ging meteen aan de slag. En als eerste concept kwam de foto die boven aan dit bericht staat.

Het leek mij een enorm intense ervaring om hier door te lopen. Het idee erachter was dat het een gang van verandering zou zijn van wedergeboorte. Uit de wortels zullen vruchten voortbrengen. Het rood staat voor scharlaken rood en bloed van Jezus. Een echte monastieke ervaring. Maar helaas… te kort dag te veel gedoe. En geen budget. En die dingen zijn funest voor autonoom werk. Veranderen door te luisteren. Terug naar de bron. Maar niet navelstaren (ja, daar komt dat woord vandaan zie verklaring hieronder). Oud en nieuw gemixt:

Hesychasm – stilte

2019

In dit werk is gezocht naar de spanning van oude rituelen en de hedendaagse maatschappij. We leven in een razendsnelle wereld, waar stilstaan geen optie is. Geen tijd om te luisteren naar wat God ons te zeggen heeft. Deze gebedskrans staat symbool voor het “Heer, ik luister ”, de oren laten ons bij elk gebed, bewust worden dat we niet ons mond moeten gebruiken maar onze oren. Luisteren naar de stilte. Het werk bevat 33 oren welke symbool staan voor de 33 jaren dat Jezus op aarde was. De drie draden zijn van schapenwol. Dit verwijst naar mensen als schapen, die de stem moeten verstaan van de Herder. Drie draden, wijst hier op het drievoudig snoer genoemd in Prediker. De titel van het werk wijst naar het hesychasme. Monniken wijdden zich aan de absolute stilte om de onrust van de tijd te ontvluchten. Het ging om een gebedstechniek waardoor men het goddelijk licht in zichzelf kon waarnemen en innerlijke en uiterlijke rust kon verkrijgen. In eenzame afzondering moest de hesychast – in neergehurkte houding met zijn kin op zijn borst gesteund en zijn blik op zijn navel gericht – het gebed tot Jezus opzeggen: ‘Heer Jezus Christus, zoon van God, wees mij genadig!’, waarbij hij elke keer zijn adem moest inhouden totdat hij zijn gebed had uitgesproken. Zo maakte zich langzamerhand een gevoel van onuitsprekelijke gelukzaligheid meester van de biddende monnik.

Hesychasm – stilte-silence

2019

In this work I searched for a bridge or tension between old rituals and the contemporary society. We live in a fast world, where being still is not an option. No time to listen to what God has to say to us. This prayer chain symbolizes the prayer “Lord, I listen”, the ears make us aware in each prayer that we should not use our mouth but our ears. Listening to the silence. The work contains 33 ears which represent the 33 years that Jesus was on earth. The three threads are made of sheep’s wool. This refers to people as sheep, who must understand the voice of the Sheppard. Three wires, here refers to the triple cord mentioned in Ecclesiastes. The title of the work points to hesychasm. Monks dedicated themselves to the absolute silence to escape the turmoil of time. It was a prayer technique through which one could perceive the divine light within oneself and obtain inner and outer peace. In solitary isolation, the Hesychast – in a squat position with his chin resting on his chest and his gaze fixed on his navel – had to say the prayer to Jesus: “Lord Jesus Christ, son of God, have mercy on me!” hold his breath until he had finished his prayer. Thus a feeling of unspeakable bliss gradually took hold of the praying monk.